و اگر مىبينيم در بعضى از روايات كه از امام صادق ع نقل شده اين آيه به عطسه اى كه با صوت بلند ادا مىشود ، و يا داد و فرياد به هنگام سخن گفتن تفسير گرديده در حقيقت بيان مصداق روشنى از آن است ( 1 ) . نكته‌ها : 1 - آداب راه رفتن درست است كه راه رفتن مساله ساده اى است ، اما همين مساله ساده مىتواند بيانگر حالات درونى و اخلاقى و احيانا نشانه شخصيت انسان بوده باشد ، چرا كه قبلا هم گفته‌ايم روحيات و خلقيات انسان در لابلاى همه اعمال او منعكس مىشود و گاه يك عمل كوچك حاكى از يك روحيه ريشه دار است . و از آنجا كه اسلام تمام ابعاد زندگى را مورد توجه قرار داده در اين زمينه نيز چيزى را فروگزار نكرده است . در حديثى از رسول خدا ص مىخوانيم : من مشى على الارض اختيالا لعنه الارض ، و من تحتها ، و من فوقها ! : « كسى كه از روى غرور و تكبر ، روى زمين راه رود زمين ، و كسانى كه در زير زمين خفته‌اند ، و آنها كه روى زمين هستند ، همه او را لعنت مىكنند » ! ( 2 ) . باز در حديث ديگرى از پيامبر اكرم ص مىخوانيم : نهى ان يختال الرجل فى مشيه و قال من لبس ثوبا فاختال فيه خسف اللَّه به من شفير جهنم و كان قرين قارون لانه اول من اختال ! « پيامبر از راه رفتن مغرورانه و متكبرانه نهى كرد و فرمود : كسى كه لباسى بپوشد و با آن كبر بورزد ، خداوند او را در كنار دوزخ به قعر زمين مىفرستد

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ذيل آيه مورد بحث . ( 2 ) ثواب الاعمال و امالى صدوق ( طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد 4 ص 207 ) .